 |
 |
 |
|
|
|
Vandaag hebben we een flinke reis voor de boeg van 350 kilometer naar Santiago de Cuba. Eerst maar een ontbijtje scoren dus.
Het buffet was uitstekend verzorgd.
Even vanuit het raam van het restaurant een paar fotootjes geschoten. De ochtendmist geeft een schilderachtige sfeer.
Koffer inpakken en naar beneden brengen, en dan is het wachten tot het moment van vertrek is aangebroken.
En we zijn weer op weg. De constructie boven het gebouw rechts is een watertoren van het 'badkuip' type die in deze streek gebruikt wordt.
Eigenlijk nét te laat om deze cowboys en hun kudde op de foto te zetten ....
Naarmate je verder naar het oosten van Cuba komt zie je steeds meer uitingen van steun voor de revolutie. Hier op een bergwand.
We houden onze koffiepauze in Las Tunas, in de uitspanning ‘La Rotonda’. Inderdaad, de rotonde.
Het is meer een verkeersplein dan een rotonde met alle kruisingen, afslagen en tussendoorpaadjes.
En ook hier heb je de één-pk taxi's.
Op het midden van de rotonde staat dit kunstwerk. En uiteraard ook hier een grote afbeelding van Che.
En we rijden weer door de eindeloze velden met suikerriet.
Zo hier en daar was het
asfalt op, dus dat is een stukje hobbelen over de onverharde weg.
Het blijft voor ons Nederlanders onvoorstelbaar dat het kan dat een belangrijke
doorgaande route plotseling onderbroken wordt door een paar kilometer onverharde
weg.
Meuh!
In Bayamo houden we halt
om een bezoekje te brengen aan Casa de la Trova, waar leuke muziek gemaakt wordt.
Ook hier weer wat zo typisch is aan Cuba: Achter dit soort onopvallende deuren
vind je de meest interessante dingen.
Tussen alle toeristenbussen staat ook nog deze mooie koets waarmee je een rondrit door Bayamo kan maken.
We zoeken een plaatsje
aan een van de tafeltjes in Casa de la Trova. De leider van de band legt ons
uit dat de vruchtensap met een scheut rum erg gezond is.
Als iedereen een drankje heeft gekregen worden we uitgenodigd om de salsa mee
te dansen.
Eerst even oefenen, en dan: Muziek! Voetjes van de vloer.
Na het dansen even lekker rustig naar de muziek luisteren.
Tijd om de cha cha cha mee te dansen. Eerst even oefenen uiteraard.
Er werd een soort van Romeo en Juliet opgevoerd door de band met behulp van onvrijwillige vrijwilligers uit het publiek.
Guantanamera. (Het moment om de cd te verkopen en de fooi te collecteren.)
We nemen afscheid van de band en lopen naar het hotel Royalton waar we de lunch gaan gebruiken.
Er is uiteraard weer de
gewone verwarring wie wat te drinken heeft besteld en welke lunch nu voor welk
persoon was.
Op de een of andere manier krijgt het personeel hier in de Cubaanse hotels en
restaurants het niet voor elkaar om de bestellingen georganiseerd af te werken.
Charme van het land zullen we maar zeggen. 
Na de lunch wandelen we even over de Plaza de la Revolución van Bayamo.
Het is rustig op het plein. Je kunt wel merken dat het tijd voor de siësta is.
Tiijd om weer verder te gaan, dus we zoeken de bus weer op en vertrekken uit Bayamo.
En weer rijden we door de eindeloze suikerriet velden. Je zou haast denken dat er in Cuba niets anders verbouwd wordt.
Hee, als je die wolken
ziet lijkt het wel of het minder weer wordt. Dat hebben we gelukkig nog niet
meegemaakt in Cuba.
Onze chauffeur Jos rijdt hard door want we moeten voordat het donker wordt El
Cobre zien te bereiken als we nog wat van de basiliek daar willen zien.
Als we de eerste kopermijnen op de berghellingen zien weten we dat we in de
buurt van El Cobre komen.
De zon begint al duidelijk te zakken al we in de verte de basiliek zien.
We stoppen nog even bij
een van de vele stalletjes op langs de weg naar de basiliek om zonnebloemen
te kopen om bij het altaar neer te leggen.
Dat geeft de fotografen onder ons mooi de gelegenheid om wat foto's te maken.
Arno is het bloemenmeisje van onze groep.
De basiliek heet voluit
'Basílica Santuario Nacional de Nuestra Señora de la Caridad del
Cobre'.
In deze basiliek wordt de zogenaamde Zwarte Madonna vereert, in de volksmond
'La Cachita' genoemd. Naast de katholiken vereren ook de Afro-Cubaanse Santeria
deze Maria onder de naam 'Oshún'.
Over het mariabeeldje in de basiliek gaat het verhaal gaat dat een drietal slaven-jongens
in een boot een Maria-beeldje uit de zee opvisten. Toen ze door een storm overvallen
werden overleefden ze die dankzij dat Maria-beeldje.
Eens per jaar wordt het beeldje uit de vitrine gehaald en in een draagbaar geplaatst,
en door El Cobre gedragen
De bus wordt aan de achterzijde van de basiliek geparkeerd. Daar is veel meer plaats dan onderaan de trappen in het dorp, en het heeft als voordeel dat je de trappen naar de basiliek niet hoeft te beklimmen.
Je kan vanaf hier goed de kopermijnen in de berghellingen rondom El Cobre zien.
Aan de achterzijde staan twee engelen. De rechter heeft nog een lintje in de handen maar de linker engel is dat ergens kwijtgeraakt.
Het is voor sommigen best wel een klim over trappen vanaf het dorp omhoog naar de basiliek.
Je mag helaas niet naar voren lopen om te fotograferen, maar met een zoomlens kom je gelukkig ver.
Héél erg
ver! Nu je het Mariabeeltje van zo dichtbij kan bekijken zie je dat het maar
een heel klein beeldje is, en het meeste is de opsmuk er omheen.
Zo te zien hoorde het Jezuskindje origineel niet bij het Mariabeeldje maar is
het onderdeel van de goudkleurige mantel.
Op het voetstuk van het Mariabeeldje worden de gezichten van de drie slaven-jongens
uitgebeeld.
Dit is de draagstoel waarmee het beeldje eens per jaar door het dorp wordt gedragen.
De gekochte zonnebloemen van onze groep zijn hier bij het altaar neergelegd door Mabel.
In een van de zijbeuken kan je een kaarsje branden, en is er een mogelijkheid voor de gelovigen om een teken van dankbaarheid voor verkregen gunsten achter te laten.
Op de tafel staat een voorbeeld-gebed wat je kunt gaan bidden als je iets wil aanbieden.
Het hangt en ligt helemaal vol met uitingen van dankbaarheid. Zo te zien gaat het vaaak over genezingen.
Het is al donker als we bij de basiliek vertrekken. Onze chauffeur Jos heeft een pomp gevonden waar hij diesel kan tanken, dus dat moet eerst voordat we naar Santiago de Cuba vertrekken.
Er zijn in Santiago de Cuba een aantal straten afgesloten, dus Jos moet de bus door een aantal smalle straten naar het hotel manouvreren. We komen zonder ongelukken aan en kunnen inchecken.
De kamers zijn ruim en schoon.
Onze kamer kijkt uit op
het grote plein voor de kathedraal , het Parque Céspedes. Dit plein denkt
zijn naam aan Carlos Manuel de Céspedes, de vader des vaderlands van
Cuba.
Op het balkon van het gebouw tegenover de kathedraal heeft Fidel Castro zijn
eerste grote toespraak voor het volk gehouden.
De kathedraal heet voluit 'Cathedral Basilica of Our Lady of the Assumption, Santiago de Cuba'.
Het kerstkribje bij de
kathedraal is al ingericht.
Boven de kathedraal is de maan zichtbaar. Het is af een toe helder maar meestal
hangen er wolkenflarden voor de maan. Even wachten op een helder moment ....
Hebbes!
Daarna lopen we naar beneden en gaan we dineren in het hotel. Nog wat lezen en het verslag bijwerken, en dan rollen we na een welbestede dag ons bed in.
|
|
|